[	Current Location	|	home	]
[	Current Mood	|	lonely	]
[	Current Music	|	ozark henry	]

The moment you realize there is nothing left to stay for.

The moment you remember the moments you were the happiest.

I remember the moments I used to think: I wish I had a camera to film this.

I know now your memory is enough.

The moment you realize there is nothing left to stay for.

There are no friends left. No real friends.

I realize now the friendships I used to have never lasted long.

I realize now I always was the one who dropped out after a while.

The moment you realize there is nothing left to stay for.

That’s the moment you realize,

You need friends more than any experience in life.

I miss you

Knocked out

The battle you have to fight

Before you become who you are

Starts with losing control

And leaving the safest place

You become a monster

Fooling yourself and others

Hating everything which once was good

Loving anything what’s destroying you

Most of the time it feels like losing

The battle is hard like fuck

And it wont become more easy

When you start giving up

Sometimes you’d rather grab a gun

Shoot yourself and just let go

Hoping for a change to start all over

Breaking apart everything you had

The battle you have to fight

Before you become who you are

Starts with a gun to your head

And screaming your longs out

Don’t expect anything

That’s the only way you wont get hurt

Just keep on walking

And don’t look back

 

Cause we're family <3

[	Current Location	|	here	]
[	Current Mood	|	crappy	]
[	Current Music	|	still FOB	]

Die ene aantekening.

Iedereen heeft toch wel eens van die momenten? Dat je verstrooid om je heen zit te kijken naar de chaos die je net zelf gecreëerd hebt door alles op de grond te gooien. Niet alleen om net dat ene papier te vinden waar die ene aantekening op staat. Maar stiekem ook uit frustratie. Uit irritatie. Voor jezelf, dat jij die teringzooi hebt gemaakt. Die zooi waarin je nu echt niks meer terug kan vinden. En je hebt niet eens dat papier gevonden! Laat staan al dat andere werk wat je nog nodig had.

En de chaos word natuurlijk steeds groter, de bergen papier worden hoger en hoger. Steeds meer aantekeningen en soms net een stukje typen. Wat vervolgens toch weer van het beeldscherm geschrapt word. Het zou toch uitlopen op een chaos, een onzinstuk. Het zal niet worden volgens de opdracht. Niet eens naar wat je eigenlijk in je hoofd had om te maken. Chaos, chaos!

De verbazing over hoeveel chaos je aankan groeit met het moment. Over de verbazing hoeveel chaos je kan maken ben je nu wel heen. Maar de hoeveelheid die je aankan is gigantisch! Wordt ook steeds groter.

Op een gegeven moment is de concentratie ook weg, verloren. Ga je andere dingen doen. Even je mail checken, thee zetten, dat soort dingen, andere dingen. Even jezelf verlossen uit die chaos. Die uiteindelijk toch wel in je hoofd blijft zitten, die je tegenkomt als je vanuit je ooghoeken net even die ene kamer inkijkt. Waar jij net hebt zitten rotzooien, je hebt zitten irriteren aan jezelf.

Vind je toch dat ene papier met die ene aantekening heel leuk in de keuken. Waar jij dacht hem zo slim neer te hebben gelegd. En blijkt ook nog eens de aantekening: “En nu gaan er hoofden vallen” niet zo heel belangrijk te zijn.

[	Current Location	|	here	]
[	Current Mood	|	crappy	]
[	Current Music	|	Fall Out Boy	]

Vervolg uit de supermarkt.



Amber: Mama, mag ik een snoepje?

Mama: Nee Amber, je hebt net een ijsje gehad.

Amber: Maar mijn buik doet als een beer.

Mama: We zijn zo thuis, dan krijg je een boterham.

Amber: NEHEEE! Ik wil geen boterham, die lus ik niet.

Mama: Niet zo zeuren Amber, en blijf nou bij de auto staan.

Amber: Nou.

Mama: AMBER! Blijf bij de auto! Het is veel te gevaarlijk om rond te rennen hier.

Amber: Wrom dan?

Mama: Er rijden hier auto’s

Amber: Maar toch niet hard?

Mama: Amber! Nu is het klaar! Je blijft hier staan.

Amber: Kijk mama, een poesje!

Mama: Blijf je hier?

Amber: Hallo poesje.

Mama: Amber?

*piepende remmen en een harde knal*

Mama: Amber? AMBER!!

            Laat me erbij! Het is mijn dochter! Mijn lieve… NEE!! Shit!

Automobilist: Het spijt me zo! Ze kwam ineens tussen die auto’s vandaan.

Mama: Lieverdje, Amber? Zeg nou iets?

Automobilist: Laat iemand een ambulance bellen! Ademt ze nog?

Man: Al dat bloed. Ze zal het nooit overleven.

Mama: Amber, doe je oogjes open lieverd, het is tijd om wakker te worden.

Automobilist: Er komt een ambulance aan. Kan niemand haar reanimeren? Oh, al dat bloed.

Man: Ik kan het wel proberen. Aan de kant mevrouw.

Mama: Amber, lieve amber. Hoor je mijn stem?

Vrouw: Mevrouw, u moet even iets ruimte maken. Die meneer kan haar reanimeren.

Mama: Mijn kleine meisje. Hoe moet ik nou zonder haar?

Vrouw: Rustig maar, er komt zo een ambulance.

*Loeiende sirenes*

Ambulancebroeder: Aan de kant iedereen. Ruimte maken!

Mama: Lieverd! Alsjeblieft… Amber!

Ambulancebroeder 2: Ze komt bij! Ze komt bij.

Mama: Lieverdje, rustig maar, mama is bij je.

Amber: Sorry mama.

Mama: Het geeft niet lieverd, mama is bij je.

Ambulancebroeder 2: Verdomme, ze zakt weg!

Ambulancebroeder: Ruimte maken mensen! Mevrouw, u kunt beter afstand nemen.

Mama: Amber! Alsjeblieft, laat mama niet alleen!

Vrouw: Ze zullen haar vast redden.

Ambulancebroeder: Mevrouw? U bent haar moeder?

Mama: Wat is er? Komt het goed?

[	Current Location	|	here	]
[	Current Mood	|	creative	]
[	Current Music	|	Enter Shikari - Adieu	]

Lena;

“Zal hij er zijn vanavond? Vast niet, hij en Henk kenden elkaar niet eens.

Of, was hij niet een bekende van Wijnand? Wijnand en Mia komen wel vanavond. Misschien is hij wel met hun mee. Misschien. Die ogen! Die mooie groene ogen…

Ach kom, vast niet, een Amerikaan? Hij zal vast al wel naar huis zijn. Terug naar vrouw en kinderen. Oh nee, hij was niet getrouwd. Zijn handen, oh zijn handen!

Lena, raap jezelf eens bij elkaar. Je hebt een perfecte man! Veel geld, mooi huis, geen onzekere toekomst of.. kinderen…

Zou hij van kinderen houden? Vast wel. Als ik kinderen met hem zou krijgen zullen ze perfect zijn. Ze zijn van hem, dat zegt genoeg.

(zucht) Als hij er vanavond is, dans ik met hem, de hele avond.

Ach arme Henk, hij heeft niets door, natuurlijk niet. Blind vertrouwen noemen ze dat. Maar ja, hij zit toch de hele week op zijn werk, en ik maar wachten tot hij thuis komt. Vreselijk die regelmaat, elke dag hetzelfde. Beetje babbelen, thee drinken, pianoles, tennissen. En dan, als Henk ’s avonds thuis komt, eten. Heerlijk avondeten. Soms is Henk er niet eens, overwerk noemt hij dat. Maar hij stinkt wel naar rook en drank als hij thuis komt. Zou hij ook? Nee, Henk? Vast niet. Zo trouw als een hond, waarschijnlijk even iets drinken met zijn collega’s.

Zijn lippen, oeh! Ik had ze bijna gekust. Bijna… Als Mia er niet was.

Mia is een lieverd, maar ze praat zoveel. Zoveel en onbelangrijk. En Wijnand, ja, die zal wel met Henk bezig zijn. Sigaren roken. Vieze, stinkende sigaren.

Zijn ogen, zijn handen, zijn lippen. Oliver.”

Henk:

“Het gaat weer slecht met de beurs, alweer. Wijnand zal wel woest zijn. Niet dat hij er iets van laat merken natuurlijk, zo is Wijnand. En Mia, mooie Mia. Veel te jong voor zo’n ouwe zak. Hij heeft maar weer geluk gehad.

Och och, weer een vliegtuig neergestort. 356 doden. Je zal er maar inzitten zeg.

Vanavond weer eens een gezellig avondje uit. Lena geniet daar altijd zo van. Ze leeft helemaal op. Dansen, kletsen, beetje wijn drinken. Ze is dan altijd op haar mooist. Mijn koningin is ze.  Misschien neemt Wijnand Oliver wel mee. Volgens mij kwam hij uit Amerika, Los Angeles ofzo. Aardige man. Lena kon het goed met hem vinden. Ze hebben veel gelachen samen. Wat heeft Lena toch een mooie lach. Ik ben zo gelukkig met haar. Hoeveel mensen vinden nou hun ware liefde?

Misschien moet ik dat wat meer duidelijk maken, wat meer thuis zijn. Straks denkt ze nog dat ik mijn werk belangrijker vind. Ze is prachtig. Die rode jurk staat haar zo goed. Misschien moet ik wat meer complimentjes geven. Zoals vroeger. Mijn mooie lieve Lena.”

[	Current Location	|	my bed	]
[	Current Mood	|	blah	]
[	Current Music	|	screaming voices in my head :/	]

GODVERDOMME!

Soms wil je gewoon even weten of je vrienden, je matties, je gangsters, je tjikkies, gewoon die mensen waar jij voor door het vuur zou gaan, dat ook voor jou zullen doen. Dat ze niet alleen er zijn om naar je te luisteren, naar je te glimlachen, te beoordelen, je ex af te snauwen, te troosten of wat dan ook, maar dat ze ook echt geïnteresseerd in je zijn. Dat ze soms even aan je denken, in positieve zin.

Of ze dat maatje zijn waar jij altijd bij terecht kunt, die voor je de wereld over reist om je te troosten om een kapotte knuffelbeer.

Waarom is het zo fucking moeilijk om die ene vriend te vinden. Waarom is het bijzonder dat er een “beste-vriend” bestaat? 

[	Current Location	|	@ home	]
[	Current Mood	|	okay	]
[	Current Music	|	Click Five - I'm getting over you	]

Veevervoer van de NS.

Maandagmiddag, spitsuur. Het perron staat bomvol mensen die allemaal dezelfde trein in moeten. Sofie stapt de trein in. De dubbeldekker richting Zwolle, met zijn eeuwig appeltjesgroene stoelen. Zoekend naar een plekje valt haar oog op een blonde jongen. Ziet er leuk uit! En tegenover hem is nog een plekje vrij. Eigenlijk voelt Sofie zich helemaal niet zo gemakkelijk hier. Ze heeft heus wel door dat die leuke blonde jongen en zijn vriend haar van top tot teen bekijken. Ze besluit om maar naar buiten te kijken. Via het raam kan ze zien wanneer hij kijkt, en als hij dan wegkijkt, kijkt zij stiekem. Het per ongelukke oogcontact schijnen ze allebei wel leuk te vinden. Maar geen van beide begint met praten. Sofie bloost alleen maar. In gedachte vraagt ze zijn agenda en schrijft ze haar telefoonnummer er in. Komt hij haar achterna als ze uitstapt en zoenen ze stiekem op het perron. En dat terwijl ze zijn naam niet eens weet.

Opeens klinkt er gebonk en geschreeuw vanuit de andere coupé. Er word aan de noodrem getrokken en de trein komt langzaam stil te staan. Verbaasd gemompel stijgt op in de coupé en mensen gaan staan. Sofie kijkt uit het raam en schrikt als ze ziet dat er uit de volgende coupé enorm veel zwarte rook komt. Alle momenten dat ze hieraan gedacht heeft komen naar boven. Ze had zich voorgenomen om zo rustig mogelijk te blijven, maar de adrenaline scheert door haar lichaam. Zeker als ook andere mensen de rook hebben gezien. Als Sofie weer naar buiten kijkt, ziet ze dat er mensen de trein uitrennen. Anderen worden naar buiten gedragen, kinderen huilen en er word ongelofelijk veel geschreeuwd. Ook in haar coupé beginnen mensen onrustig te worden. De meeste pakken hun spullen en rennen naar de deuren. Sofie voelt zich raar. Ze kan niet opstaan en blijft alleen maar naar buiten kijken. Zelfs als er word geroepen dat de hal die grenst aan hun coupé nu ook in brand staat blijft ze zitten.

En dan gaat opeens alles heel snel. Ze merkt dat ze overeind word getrokken en mee word gesleurd richting de deuren. Overal is rook en Sofie voelt dat ze nog maar amper op haar benen kan staan. Ze hoort mensen schreeuwen en zelfs het geknetter van het vuur komt nu wel heel dichtbij. Om haar heen rennen mensen naar buiten. De meeste helpen mee om iedereen de trein uit te krijgen, terwijl anderen zo snel mogelijk naar buiten willen komen, zelfs als dat ten kostte gaat van andere mensen. Ergens in een hoek ligt een vrouw. Ze zit onder het bloed en ligt in elkaar gedoken. Haar kleren zijn zwart van de rook en Sofie hoort haar creperen van de pijn. Ze trekt zich los en wil naar de vrouw toe rennen om haar in veiligheid te brengen, maar ze heeft nog geen stap gezet of ze zakt in elkaar. 

TBC.

[	Current Location	|	@ home	]
[	Current Mood	|	artistic	]
[	Current Music	|	+44	]

Sinds 3 weken volg ik nu een Toneelschrijfcursus en dit was de eerste dialoog die ik schreef voor deze cursus.
De leraar sprak er vol lof over, dus ik ben benieuwd of ik ook misschien hier wel goed in ben (aangezien de vorige schrijfcursus ook al aardig positief was).
Dus bij deze: 



Mamma: Nee lieverd, die hoeft niet.

Amber: Wrom niet?

Mamma: We hebben al kaas.

Amber: Oh.

Mamma: Wil jij de hagelslag pakken?

Amber: JA!

Mamma neemt haar telefoon op: Ja, hoi. Ik ben in de supermarkt. Nee dat zal ik niet vergeten. 

Amber: Kijk eens mamma, hageslag!

Mamma: Ja lieverd, goed zo. Nee, dat heb ik allemaal al, maak je maar geen zorgen. Doe maar in de kar 
Amber.

Amber: Mag ik snoepjes?

Mamma: Nee, andere keer weer. Nee dat had ik niet tegen jou, ik ga nu hangen, ik bel je straks. 

Mamma klapt haar telefoon dicht: Goed, en nu de boter en brood en nog pasta en eten voor vanavond. Lieverd loop eens door en niet zo aan die kar hangen… Gehakt en… Oh en ik moet de komkommer niet vergeten en de prei. AMBER!

Amber: Sorry mamma. Ik wasse vallen.

Mamma: Lieverd. Heb je je pijn gedaan?

Amber begint te snikken: Jahaaa.

Medewerker: Mevrouw, wat is hier aan de hand?

Mamma: Dat ziet u toch? Mijn dochter is gevallen.

Medewerker: En die blikken dan?

Mamma: Hoezo die blikken? Wat is er met die blikken?

Medewerker: Mevrouw, uw dochter is tegen de stapel blikken gevallen. Nu kunnen we alle kapotte blikken weg gaan gooien.

Mamma: Wat is uw probleem dan?

Medewerker: Wie gaat er die kapotte blikken betalen dan?

Mamma: Sorry? Meneer, verwacht u nou dat ik voor deze blikken ga betalen? Mijn dochter is in tranen!

Amber: AAAAAUUUW!! Mijn knie! Mammaaaa!

Mamma: Stil maar lieverdje, laat eens kijken. Waar heb je auw?

Amber: Mijn knie mamma! Aaahaauw.

Medewerker: Mevrouw! Ik kan toch niet zomaar al die blikken weg gaan gooien?

Mamma: Godsamme! Stik toch lekker in die blikken van je! Wees blij dat ik niet met een schadeclaim achter je broek aanzit. Mijn dochter haar knie is kapot en ze is helemaal overstuur. En dan durf je mij nog eens te vertellen dat IK die blikken moet gaan betalen?

Kom lieverd, we gaan. Deze meneer is een beetje gek geworden.

Amber: Dag gekke meneer met je stomme blikken, ik mag nu lekker een ijsje.

[	Current Location	|	@ home	]
[	Current Mood	|	cold	]
[	Current Music	|	none	]

omdat het toch wel geniaal was <3

[	Current Location	|	@ school	]
[	Current Mood	|	pissed off	]
[	Current Music	|	none	]

Van ergeren tot reageren.

Er zijn van die dingen waar je je echt helemaal dood aan kan ergeren. Mensen waar je je dood aan kan ergeren. Hun acties, reacties, gedrag, manier van praten, lopen, kijken, ademen. 
Gewoon hoe mensen ZIJN. 
Toch is het dan nog steeds niet de bedoeling dat je je ergernissen of irritaties op andere mensen gaat afreageren, toevallig omdat ze in de buurt zijn of dicht bij je staan (relaties).

De enige persoon die iets kan doen aan die irritaties en ergernissen ben je zelf. Mensen om je heen zijn nou eenmaal dom, raar, vervelend, irritant, luidruchtig, onverantwoordelijk of wat dan ook. En om nou leuk al je irritaties en ergernissen op anderen te gaan botvieren die niet eens WETEN wat er aan de hand is, werkt nou ook alleen maar negatief. Je creëert er alleen maar vijanden mee. Mensen weten niet wat ze met je aan moeten en voelen zich gebruikt als pispaal (dat doe ik in ieder geval wel). 

Ik heb er echt geen zin meer in dat iemand zijn klotegeerger op mij afreageerd. Ben je jaloers ofzo? Dat ik het wel met die mensen kan vinden? Dat jij soms door ze negeerd word? GODVERDOMME KUTWIJF!! Hou gewoon een keer op met jezelf zo dwarszitten en mij gebruiken als je pispaal, want ik heb er geen zin meer in om op die manier je vriendin te zijn. :(

Dus mensen, ga je lekker ergeren aan jezelf en niet aan anderen. 
EN! Hou die klotereacties tegen andere mensen voor je, want je schiet er totaal NIKS mee op :/

[	Current Location	|	at home	]
[	Current Mood	|	creative	]
[	Current Music	|	none	]

Wonne is dood. Wonne, de broer van Yonna. Yonna de ex-vriendin van Dennis. Dat lieve kleine meisje waar ik me steeds meer aan kan ergeren. Wonne is dood. Ik kende hem niet. De keer dat hij met ons meefietste naar de stad heb ik hem niet echt gesproken.

Er wordt geruzied over of hij wordt gecremeerd of begraven. Ik schrik van mijn sadistische gedachte over dat het waarschijnlijk niet zo een grote kist hoeft te zijn. Niet dat ik weet hoe zijn lichaam eraan toe is, maar goed.

Het is natuurlijk ook niet zo dat het niet vaker gebeurt. Er wordt gezegd zo een 80 keer per jaar. En als het dan gebeurt vind ik het alleen maar dom. Als je dood gaat doe je mensen verdriet, maar als je op deze manier dood gaat doe je mensen verdriet die jou niet eens kenden.

Wonne is dood. Hij is afgelopen donderdag bij Arnhem door een trein verwoest. Zelfmoord… 



ergens toch wel een beetje voor yonna.
omdat het duidelijk nu beter met haar gaat (:

[	Current Location	|	at home	]
[	Current Mood	|	creative	]
[	Current Music	|	none	]

Woorden.

Een versleten cassettebandje met het geluid van een fluit uit Tahiti kraakt op de achtergrond. Het geluid is zo zacht dat het bijna wordt overstemt door het tikken vande regen op het huisje. Het raam staat op een kier en de geur van het natte bos dringt langzaam de kamer binnen.

“Soms zijn woorden niet genoeg of zelfs teveel. Je zegt de verkeerde dingen op het verkeerde moment en de momenten dat het juiste word gezegd, zijn zeldzaam.” Lees ik op het papier wat voor me ligt. Ik zucht. Blijkbaar dwarrelt er niet veel meer dan onzin door mijn geest.

Ik kijk naar Napoleon, mijn dike rode kater die zich op het kleed voor debrandende openhaard heft genesteld. “Jij zal ook nooit iets nuttigs doen.” Zucht ik . Napoleon kijkt me verbaasd aan, maar veroerd zich verder niet. Behalve het puntje van zijn staard, die zwiept uitdagend heen en weer.

Ik sta op en loop langzaam naar het raam naast mijn bureau. Buiten in een dikke oude boom zit een veel te vette duif zich overdreven druk te maken over zijn natte veren. Dat is veel gemakkelijker op te lossen dan mijn mislukte creativiteit en mijn gedachtes aan het gesprek met Elizabeth gister aan de telefoon. Blijkbaar was dat nu juist het kleine beetje woorden wat vanuit mijn handen op papier was verschenen.